میدون
از on 24 اردیبهشت, 1398
62 views

بنام خدا

به گفته آقای ضامنی " مگر دولت چه قدر فضا دارد که بتواند همه جوانان را استخدام کند؟"


#9f9f9f;border-radius: 50px" />

گاهی اوقات خیلی از جوان ها کار را در پشت میز نشینی خلاصه می کنند و گاهی هم از خطر کردن واهمه دارند و در کل تمام این عوامل دست به دست هم می دهند تا جایی که امروزه کارآفرینی کم کم در بین جوانان مرز و بوم کشورمان کم رنگ شده و همگی از بیکاری می نالند. شاید با خودتون بگید کارآفرینی: سرمایه می خواهد، رابط های قدرتمند می خواهد، فضا و مکان می خواهد. اما در اصل کارآفرینی: انگیزه و علاقه می خواهد، نگرش جدید و خلاق می خواهد، خطر پذیری و مسئولیت پذیری می خواهد، پشتکار و مهم تر از همه اراده می خواهد.

امروز قصد داریم شما را با یکی از کارآفرینان موفق کشورمان در سایت میدون آشنا کنیم مردی مصمم و با انگیزه شهرضا

از دانشگاه تا کارآفرینی

صدای گرم و صمیمی ای دارند، وقتی مجموعه میدون و علت مصاحبه را برای ایشان شرح می دهم با اشتیاق هر چه تمام تر شروع به صحبت کردن می کنند.

آقای ضامنی مدرک کارشناسی ارشد مدیریت دارند و یکی از اعضای موفق انجمن اقتصاد مقاومتی هستند که معتقد اند جوان ها باید وارد حوزه کارآفرینی شوند.

به گفته آقای ضامنی "مگر دولت چه قدر فضا دارد که بتواند همه جوانان را استخدام کند؟" ( و صد البته حرف درست و به جایی هست)

آقای ضامنی سه سال است که در کار چیپس میوه یا همان میوه خشک و همچنین سبزیجات خشک فعال هستند. ایشان مانند تمام کارآفرین های کشورمان کار را از یک کارگاه کوچک در 110 متر فضا و با سرمایه 30.000.000 میلیون تومانی شروع کردند. کم کم کار آقای ضامنی رونق می گیرد و در حال حاضر ایشان در فضایی 500 متری و با نام تجاری "میوه من" فعالیت می کنند.

آقای ضامنی از بین کارهای مختلفی که می توانستند انتخاب کنند تصمیم به تولید چیپس میوه گرفتند و وقتی علت این کار را از ایشان جویا شدم متوجه شدم که یک کارآفرین باید افق دیدی به مثابه آقای ضامنی داشته باشد. آقای ضامنی معتقد هستند که میوه خشک قابلیت نگهداری در حدود یک سال را دارد و بنابر این محصول دیرتر فاسد می شود و بعلاوه از نظر ایشان صنایع تبدیلی ارزش افزوده بالایی دارند. در کل صنایع غذایی به نوعی با تمام اقشار جامعه ارتباط دارد به همین علت با یک بازاریابی خوب می توان کار را شروع کرد. این ویژگی سبب شده بود که آقای ضامنی این کار را از بین کارهای متنوعی که پیش رو داشتند انتخاب کنند. ایشان عمده فروشی و خرده فروشی دارند ولی هنوز در فضای دیجیتالی وارد نشدند اما به گسترش کار در این فضا اعتقاد دارند و آن را نیاز بازار امروز می دانند.

برای شروع هر کاری اگر بشود اعتبارات اخذ کرد می توان کار را راحت تر شروع کرد به همین دلیل به اعتبارات اشاره می کنم و ایشان با سعه صدر پاسخ می دهند که:

"اعتباراتی که دولت می دهد از 100 میلیون تا 2 میلیارد است. اما من از تسهیلات استفاده نکردم. در هر حال اعتباراتی به صندوق توسعه ملی اختصاص داده شده است و می توان از آن ها استفاده کرد. اگر بخواهیم همین کار را در روستا اجرا کنیم کارمزد 6 درصد است و در شهرک صنعتی کارمزد بین 8 تا 10 درصد است."

در صحبت های آقای ضامنی شور و نشاط موج می زند به طوری که معتقد بودند که اگر جوانی بخواهد و اراده کند می تواند در یک فضای 40 تا 50 متری هم کار را شروع کند. در بحث مجوزها هم کافی است سری به جهاد کشاورزی بزند و دوره های مهارت آموزی را در سازمان فنی و حرفه ایی بگذراند؛ فقط کافی هست که بخواهد و چه جمله قشنگی؛ واقعا اگر یک جوان بخواهد کاری را انجام دهد چه نیرویی می تواند جلوی آن را بگیرد؟! همین فعل خواستن هست که سبب شده امروز آقای ضامنی 5 نیروی مستقیم در کارگاهش و 10 تا 17 نفر نیروی غیر مستقیم در غرفه و فروشگاهش داشته باشد.

شاید با خودتان بگویید که در این شرایط اقتصادی اگر هم بخواهیم مگر می توانیم؟ اما آقای ضامنی دقیقا بر روی همین نکته دست گذاشتند و گفتند:

"نباید شرایط بد اقتصادی را بهانه کرد! تاثیر گذار هست اما نمی تواند کار را متوقف کند. من 6 ماه اول تولید می کردم و بعد از شش ماه دو روزه فروختم. گاهی ماهی پنج میلیون گاهی هم بیست میلیون؛ درآمد این کار متغیره هست. اما بدون شک می شود با درآمد کسب شده یک خانواده را اداره کرد. باید بتوانید روابط خودتان را گسترش دهید تا فروش بهتری داشته باشید. تاثیر گسترش ارتباطات بر روی فروش بسیار زیاد است. (تولید به همراه ارتباطات)"

حقیقت این است که هر شخصی وقتی تصمیم می گیرد وارد کاری بشود می خواهد بداند کدام نوع از محصول تولیدی بهترین بازار را دارد؟ این سوال در بین بقیه سوال های مصاحبه دائم در ذهنم خاموش و روشن می شد و وقتی این سوال پرتکرار را از آقای ضامنی می پرسم ایشان به نیاز بازار اشاره می کند. از نظر آقای ضامنی تولید چیپس میوه باید با توجه به نیاز بازار باشد در واقع باید نیاز بازار را سنجید و متناسب با نیاز بازار تولید کرد.

در بین صحبت هایمان از بازار هدف می پرسم و ایشان می گویند که بازار هدفشان را از طریق نمایشگاه های داخلی پیدا کردند. آقای ضامنی کارآفرین فعالی هستند که در تمام نمایشگاه های داخلی شرکت می کنند. محصولشان را معرفی می کنند و انرژی زیادی را صرف می کنند تا محصولشان شناخته بشود و فرهنگ استفاده از محصول ایشان بین تمام افراد جامعه نهادینه شود.

کار آقای ضامنی انقدر با کیفیت هست که داخل کشور رقیب ندارد! ولی در بحث صادرات وقتی از ایشان می پرسم که بازار صادراتی چگونه هست؟ مثل تمام کارآفرین های کشورمان می شود غم صداشان را حس کرد، از نظر آقای ضامنی باید وارد حوزه صادرات بشویم هر چند که در حال حاضر میوه خشک را به عراق، افغانستان و روسیه صادر می کنیم ولی ترکیه از رقیب های سرسخته ایران محسوب می شود که با حمایت های دولت می توانیم با کیفیت خوب محصول های ایرانی از آن ها هم پیشی بگیریم تا جایی که محصول ایرانی را با نام تجاری ایرانی صادر کنیم نه به صورت فله و با کمک تجار واسطه. اما کاش فقط مشکل همین بود در کمال ناباوری آقای ضامنی به واردات میوه خشک به کشورمان اشاره می کنند و این جمله شاید از مشکل صادرات هم بیشتر رنجشان می داد. به گفته ایشان:

"واردات برای کار ما آفت هست، که بازار محصول های میوه خشک و سبزیجات خشک را تهدید می کند. به خصوص واردات میوه های استوایی در کشور الان در حال جریان است! این واردات های بی رویه سبب شده است تولید کننده داخلی با تهدید روبرو شود."

آقای ضامنی با وجود تمام مسائلی که به آن ها اشاره کرده بود به کار و تلاش مداوم اعتقاد داشت و معتقد بود که کارآفرینی زمان بر هست و خطر های خاص خودش را هم دارد، ولی اگر درس های دانشگاهی از حالت تئوری خارج شود و وارد بخش عملی بشویم آن زمان است که می توانیم در کارآفرینی موفق بشویم. از نظر این کارآفرین موفق تولید چیپس میوه  خطر خاصی ندارد و می شود در سه ماه یا نهایتا شش ماه سرمایه اولیه برگشت داده شود در این بین اگر سرمایه در گردش هم زیاد شود چه بهتر، چون به طبع آن می توانیم تولید را افزایش دهیم.

حرف های آقای ضامنی می تواند برای همه جوانان مانند تلنگری باشد که پشت میز نشینی را رها کنند. وقتی چنین کاری به گفته ایشان خطر خاصی در تولیدش ندارد و فروشش هم با بازاریابی خوب و ارتقا کیفیت به راحتی صورت می گیرد به راستی چرا باید منتظر استخدام های دولتی ماند؟!